ลูกท้อผลโตสีเหลืองอมชมพูสุกงอมจนร่วงอยู่โคนต้น คงกินอร่อยลิ้นเป็นอันมาก

แรดเห็นลูกท้อนั้น

หมีสีน้ำตาลก็เห็น

อีเห็นก็เห็น

และทุกตัวร้องขึ้นพร้อมกันว่า “ฉันจะกินลูกท้อ”

สัตว์ทั้งสามยืนเรียงแถว จ้องลูกท้อเบื้องหน้า เจ้าแรด ตัวโต อ้วนปี๋ หัวมีนอ หมีสีน้ำตาล ดุร้าย ขนสั้นเกรียน อีเห็น ตัวเตี้ย เพรียวยาว และดูกระจ้อยร่อยเมื่อเทียบกับแรดและหมี แต่มันก็ชอบกินผลไม้สุกพอ ๆ กับแรดและหมีเหมือนกัน

แรดเอ่ยขึ้นว่า

จะให้ยุติธรรมละก็ลูกท้อจะต้องตกเป็นของสัตว์ตัวที่ กระทืบดินได้ดังที่สุด แรงที่สุด ไม่ใช่สัตว์ที่กระโดดได้เก่ง สูงที่สุด แต่ตกเป็นของตัวที่ลงดินได้หนักที่สุดถึงจะเหมาะสม

ไม่ยุติธรรม หมีค้าน ลูกท้อควรจะตกเป็นของสัตว์ ที่คํารามเก่งที่สุดต่างหาก ไม่ใช่ตัวที่คํารามดังนะ แต่คํารามได้ น่ากลัว ดุร้ายจนผู้ฟังตัวสั่นและซุกหัวหลบหน้า จึงจะเหมาะสม

ไม่ยุติธรรม” อีเห็นค้าน “ลูกท้อควรตกเป็นของสัตว์ ตัวที่มีหางยาวที่สุดต่างหาก ไม่ใช่หางพองนะหรือหางขนนุ่ม สวย หรือว่าหางงอแกว่งได้ดี แต่ตกเป็นของสัตว์ที่มีหางยาว เรียวที่สุด จึงจะเหมาะสม

ตกลงๆ” แรด หมี และอีเห็น พูดพร้อมกัน “เอา อย่างนี้ก็แล้วกัน ลูกท้อสุกควรจะตกเป็นของสัตว์ตัวที่กระทืบ ดินได้หนักที่สุด คํารามได้ดุร้ายที่สุด หางยาวที่สุด ถูกต้อง ๆ เหมาะสม ๆ แต่ว่าจะให้ใครเป็นผู้ตัดสินเล่า”

เจ้าลิงดําตัวน้อยกระโดดหยอย ๆ จากต้นไม้ต้นหนึ่งไปสู่ อีกต้นหนึ่ง เขาโหนเถาวัลย์โยนตัวมาเรื่อยจนถึงต้นท้อตรงที่ แรด หมี และอีเห็นยืนอยู่ สัตว์ทั้งสามเงยหน้าขึ้นมองลิงดํา และว่า

หยุดก่อน เจ้าตัวที่ห้อยโหนอยู่บนกิ่งไม้ กระโดดเก่ง เสียด้วย หยุดก่อน เจ้าหนวดขาวท่าทางจะฉลาด ลงมาหน่อยซิช่วยเป็นกรรมการตัดสินให้เราหน่อย”

ลิงก็ไต่ลงมาและเดินสี่ตีนบนพื้นดิน หางม้วนงอขึ้นเป็น รูปเครื่องหมายคําถาม เขามองแรด หมี และอีเห็น แต่หางตา ชําเลืองดูลูกท้อสุกบนพื้นดิน

“ลูกท้อนั่นไม่ใช่ของเธอ แรดรีบบอก “แต่จะตกเป็น ของสัตว์ตัวที่กระทืบดินได้ดังที่สุด อีเห็นตัวเล็กกว่าเพื่อน เราให้โอกาสเขากระทืบดินก่อน คอยฟังให้ดีนะ ลิงน้อย และ ตัดสินว่าใครกระทืบดินได้ดังที่สุด”

อีเห็นกระโดดสูงถึงยอดพุ่มไม้ใกล้ ๆ แต่เมื่อตัวเขาลงดิน กลับแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

หมีขนสีน้ำตาลกระโดดได้สูงเพียงแค่ยอดหญ้า เมื่อเท้า กระทบพื้น ปรากฏเสียงดังพอได้ยินราวสามช่วงต้นไม้เท่านั้น

ทีนี้ก็ถึงตาของแรดบ้าง เขาหลับตา พ่นลมออกทางจมูก ดังฟืดฟาด ยกเท้าทั้งสี่พ้นพื้นสูงเพียงแค่ตอหญ้าแห้ง แต่เมื่อ ลงสู่พื้นดิน เสียงกระทบของเขาดังราวกับฟ้าร้อง ดังขนาดที่ พวกนกซึ่งอยู่ห่างไปเป็นไมล์ถึงกับแตกฝูง บินว่อนออกจากกิ่งไม้ที่เกาะอยู่

แล้วทั้งสามก็มายืนเรียงแถว ร้องถามลิงว่า “ไหน ลิง ตัดสินซิ ใครดังที่สุด”

ลิงปรายหางตามองลูกท้อสุก ใจคิดถึงว่าน้ำหวานในผลของมันจะชุ่มลิ้นสักเพียงไหนหนอ เขาไม่อยากให้ลูกท้อสุก ตกเป็นของแรดเลย

เสียใจ ฉันตัดสินไม่ได้หรอกว่าใครกระทืบดินได้ดังที่สุด

 

งั้นเราก็มาคํารามแข่งกัน” หมีแนะ “ให้แรดคําราม ก่อน เพื่อเธอจะตัดสินได้นะลิงน้อย”

แรดทําหน้าย่นและพยายามคําราม แต่เสียงที่ดังออกจาก ปากสีชมพูมหึมานั้นดังเหมือนเสียงพ่นลมคล้ายกําลังจะจามหรือ เสียงแมวขู่ฟ่อเท่านั้นเอง

อีเห็นลองบ้าง แต่เขาได้เพียงแค่ร้องเสียงเหมือนแมว ยามเคล้าเคลียต้องการให้คนช่วยเกาหลังให้

ที่นี้ก็ถึงตาของหมี หูของเขาตั้งขึ้น และแล้วเสียงคําราม สนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้น สัตว์ต่างๆ ในบริเวณใกล้เคียงและห่าง ออกไปเป็นไมล์พากันตัวสั่นด้วยความกลัวและซุกหัวหลบหน้า

แรดเองก็ตัวสั่น และซุกหน้าหนี

อีเห็นก็ตัวสั่น และซุกหน้ากับพื้นดิน

แต่ลิงตาโต และยืดมือไปที่ลูกท้อ

ไหน เจ้าลิงน้อย” เสียงหมีดังจนลิงสะดุ้ง หดมือกลับ ไปซ่อนไว้เบื้องหลัง “บอกซิ ใครคํารามได้น่ากลัวที่สุด

ลิงเหลือบมองลูกท้อ ไม่อยากให้ตกเป็นของหมีเลย

เสียใจจ้ะ ฉันตัดสินไม่ได้หรอกว่าใครคํารามได้ดุร้ายที่สุดลิงตอบ

งั้นก็มาประกวดหางกันอีเห็นแนะ ลิงดูซิว่าใคร หางยาวเรียว สวยที่สุด

แรด หมี และอีเห็นหมุนตัวหันหลังให้ลิงเป็นแถว เพื่อให้ลิงดูหาง

ลิงมองหางของสัตว์ทั้งสาม หางแรกเล็กนิดเดียว สั้นจุ๊ดจู๋ ไม่เหมาะกับตัวเขาเลยซักนิดเดียว มันห้อยตกลงจากนั้น ท้ายเหมือนเชือกสั้น ๆ สีเทา มีพู่หยาบๆ อยู่ตรงปลาย

หางของหมียิ่งแย่ไปใหญ่ ทู่สั้นมอต้อ หากไม่สังเกต แทบจะไม่รู้เลยว่ามีหาง

แต่หางของอีเห็นยาว เรียว ขนสีสวย มีลวดลายเป็น วงแหวนสีเทาสลับกับสีทอง

ลิงมองหางของสัตว์ทั้งสาม มือยื่นไปที่ลูกท้อช้า ๆ จน สัมผัสกับลูกท้อสุกนั้น

“ว่าไง” อีเห็นหมุนตัวมา ลิงร้องเจี๊ยก!! แล้วรีบซุกมือไว้ใต้ก้น

“หางใครยาวที่สุด” ลิงมองลูกท้อ ไม่อยากให้ตกเป็นของอีเห็นเลย “เสียใจ ฉันตัดสินไม่ได้หรอก ไม่รู้หางใครยาวกว่ากัน

อ้าวแล้วใครจะได้กินลูกท้อละ” หมีร้องถาม “บอกเรา ซิ ลิง”

ลิงชี้ไปที่ทุ่งโล่ง มองเห็นต้นมะม่วงอยู่ลิบ ๆ ที่ตีนเขา

วิ่งไปที่ต้นมะม่วงสิ วิ่งไปแล้ววิ่งกลับ ใครวิ่งเร็ว กว่าก็ได้ลูกท้อไปกิน”

สัตว์ทั้งสามยืนเรียงแถวกัน เตรียมจะวิ่ง “เอาละนะ เตรียมพร้อม ตีนพร้อม หางตรง วิ่งได้” ลิงดําหน้าขาวร้องบอก

ตัวเขาเองนั่งมองสัตว์ทั้งสามตัววิ่งจากไปอยู่นานจนกระทั่งเห็นแรด หมี และอีเห็นเป็นเพียงจุดดําๆ

แล้วลิงเจ้าเล่ห์ก็เอื้อมมือไปหยิบลูกท้อขึ้นมา

เมื่อแรด หมี และอีเห็นวิ่งไปนั้นได้ทั้งสามสิ่งไว้เบื้องหลัง อันมีต้นท้อ ใต้ต้นก้อมีลิงดําหน้าขาว และลูกท้อสุกอยู่เบื้องหน้าลิงดำ

เมื่อทั้งสามกลับมาถึง สามสิ่งที่ทิ้งไว้ได้เปลี่ยนแปลงไป นิดหน่อย

ต้นท้อคงสภาพเดิม ใต้ต้นท้อ มีรอยหญ้าที่ราบลงไปเพราะน้ำหนักตัวที่ลิงนั่งทับ แต่ไม่เห็นลิง และบนพื้นเบื้องหน้าที่ลิงเคยนั่ง มีเมล็ดในผลท้อฝุ่นจับ สกปรกกับเศษเปลือกผลท้อสีเหลืองอมชมพูตกอยู่ชิ้นหนึ่ง