เจ้านกขนลาย เจ้าลูกนกขนลายเป็นแถบดําขาวตลอดหลัง เดินผ่าน ทุ่งหญ้า บ่นกับตัวเองว่า

“ฉันต้องหาชื่อให้ตัวเอง ชื่อที่ยิ่งใหญ่เพราะว่าเมื่อ ฉันโตขึ้น ฉันจะเป็นนกที่ตัวโตมาก”

เขาเดินไปหากิ้งก่าลิ้นสีน้ำเงินและถามว่า “ช่วยตั้งชื่อให้ฉันหน่อยสิจ๊ะ”

“ไหนลองอ้าปากซิ” กิ้งก่าสีน้ำเงินสั่ง

“ไม่ใช่นี่นา ลิ้นของแก ไม่เป็นสีน้ำเงินเหมือนของฉัน แกไม่ใช่ลูกกิ้งก่าลิ้นสีน้ำเงิน แน่ ๆ แต่ขนของแกเป็นแถบดําๆ ขาวๆ เต็มหลังอย่างนี้ ชื่อของแกคงเป็นนกขนลายละมั้ง”

“คงใช่จ้ะ” ลูกนกตอบ คงเป็นนกขนลาย”

แล้วเจ้าลูกนกก็เดินจากกิ้งก่าไป

เจ้าลูกนกเดินไปยืนอยู่ริมแอ่งน้ำ น้ำในแอ่งเป็น สีเขียว มีนกปากช้อนขายาวลุยน้ำไปมาท่ามกลางพงอ้อ

“สวัสดีจ้าา” ลูกนกร้องทัก

“ฉันคือนกขนลายนะ และฉันก็ชอบชื่อของฉันมาก เธอล่ะชอบไหม?”

นกใหญ่มองดูเจ้าลูกนกน้อย

“เออ แกไม่ใช่ลูกนกปากช้อนแน่ๆ เพราะว่าปากของแกไม่เหมือนช้อน ปากของแกมันสั้นๆ ทู่ๆ ถึงจะแหลมหน่อยก็เถอะ ชื่อจะงอยปากทู่ น่าจะดีกว่านะ ฉันว่า” นกปากช้อนพูด

“ดีจ้ะ” ลูกนกตอบ “ฉันชอบชื่อนี้เหมือนกัน ตกลงฉันชื่อนกขนลายจะงอยปากทู่ไม่ดีรึ”

แล้วเจ้านกน้อยก็เดินไปที่ริมลําธาร นกเด้าลมอยู่แถวนั้นพอดี

“สวัสดีจ้าา นกเด้าลม เธอรู้จักฉันหรือเปล่า ฉันคือนกขนลายจะงอยปากทู่”

นกเด้าลมทําหางกระดกเด้าลมและตอบว่า

“ฉันเห็นลายกับจะงอยปากของเธอแล้วจ้ะ แต่ว่าหาง ของเธอล่ะ มันหายไปไหน เธอถ้าจะลืมหางไว้ที่ไหนเสีย แล้ว เธอน่าจะชื่อนกลืมหางนะ”

“งั้นรึ” ลูกนกตอบ “คงใช่ ฉันคือขนลายจะงอย ปากทู่ลืมหาง นี่แหละชื่อของฉันละ”

เขายิ้มกับตัวเองและเดินไปทางทุ่งหญ้าใหญ่ งูใหญ่เลื้อยผ่านมา และหยุดดูเจ้าลูกนกขนลาย “เธอเป็นใคร ไม่เคยเห็นหน้า”

“ฉันเพิ่งมาแถวนี้ แต่ฉันรู้ชื่อของฉันแล้วล่ะ ฉันคือ นกขนลาย จะงอยปากทู่ลืมหางจ๊ะ เธอชอบชื่อของฉันมั้ย?”

“ไม่ชอบนักหรอก” งูตอบ “แต่ฉันแน่ใจว่าเธอน่ะ ไม่ใช่งูแน่นอนเพราะเธอเดินด้วยขา ไม่ได้เลื้อยแบบฉัน ทําไมเธอไม่ชื่อเดินต๊อกๆ ล่ะ”

“แหม่!! ชื่อดีอะไรยังงี้” เจ้าลูกนกตอบ “โอเค ฉันจะชื่อขนลายจะงอยปากทู่ลืมหางเดินต๊อก ๆ”